Bram vertelt:

“Ik liep over het land van mijn vader en dacht: jarenlang heb ik bij een grote GGZ-instelling gewerkt. Op een gegeven moment merkte ik dat de organisatie belangrijker werd dan de inhoud, dan de zorg.
Kan het anders? De GGZ hier, op dit land? Waarom zou ik niet met mijn leden hier naartoe gaan? Aan de slag, hier op deze plek.”

Bram werkte ruim 23 jaar bij Yulius en begon bij de RIBW, in een woonvorm die toen net bestond. In die tijd was het nog bijzonder dat mensen na een behandeling weer zelfstandig gingen wonen met begeleiding. Vaak gingen mensen vanuit een kliniek naar huis, zonder nazorg.

Juist daar zag hij hoe belangrijk het is om mensen te blijven begeleiden in hun dagelijks leven. Niet alleen in gesprekken, maar juist in de praktijk: thuis, op het werk en in contact met anderen.

In de jaren daarna werkte hij mee aan ontwikkelingen binnen de zorg, waarbij samenwerking en ambulante begeleiding steeds belangrijker werden voor mensen die het hardst ondersteuning nodig hebben.

Tegelijkertijd volgde hij zijn eigen pad binnen de organisatie, met initiatieven zoals woonvormen voor jongeren, een zorgboerderij en projecten voor mensen met een dubbele diagnose.

Maar in de loop van de jaren werd duidelijk dat de organisatie en systemen belangrijker werden dan de inhoud en de zorg zelf.

Dat was het moment waarop bij Bram het gevoel ontstond om zijn eigen weg te gaan. Op het land van zijn vader kwam het idee voor BijBram: een plek waar het anders kan, persoonlijk, betrokken en dichtbij.